Olduğun gibi olamıyorsan , göründüğün gibi de kalamıyorsun .
Çünkü yalnızken bir boka yaramaz .
Her şey kaynanan seviyomuş lafıyla başladı .
Çok sevdik !
Depresyondayım .
Ağır Roman
(Source: promentory, via potterizm)
Özlemek .
Sabahtan kalma bir hüzün ile geceyi gözyaşları eşliğinde devam ettirirken buldu kendini .Her gece aynı yerde , aynı vaziyette kendisine geliyordu .Fakat her geçen gün daha da bir uzaklaşıyordu kendinden .Bir gün bu irkilmelerin kesileceğinden korkuyordu .Onun için tek yaşam belirtisi bundan ibaretti .Birbiri ardını izleyen çukurca çizgili , kapkara parmaklarının arasındaki zehirden başka bir arkadaşı da yoktu .İnsan hiç kendisiyle arkadaş olmaz mı derdi bazen . Olmuyordu , olamıyordu .Hayatına izinsizce girip habersizce giden insanların rolü bunda epeyce bir yüklüydü .O da kör talihin , sakarlığından kendisine yeterince acı çektirecek kadar tatmıştı .Günlerin bir önemi yoktu .Penceresinin kenarına ilişip , buğusuna aldırış etmeden gökyüzüne bakardı .Her gün , kasvetine bir yenisini ekliyor , güneş bu pencereye dargınmışcasına yüzüne bile bakmadan geceye karışıyordu .Kendisini bu sonsuz geceye hapsedene bir türlü kızamıyordu .Bu onun için riyakarlık olurdu .Gözleri aklına uyup , tüm bedeniyle seyre dalardı .Eline dokunmak bile onu günaha sokar diye korkuyordu .Zavallıydı , çaresizdi , kimsesizdi .Onu yalnızlık bile terk etmişti .Akla gelmeyişiydi en çok acıtan , öldüren .Artık uyanmak istemiyordu , direnmek için yeterince gücü yoktu .Tanrıya dualar ediyor , canına kastedecek kadar ileriye gidiyordu .Yaşamak istemiyordu , fakat her zamanki gibi göz yaşlarının eşliğinde zamanı unutmuş , aradan ne kadar geçtiğini bile bilmeden , kendisini bulmaya yarayacak ürperti ruhunu sikercesine kendisine getiriyordu onu .Öncelerde yaşama belirtisi olarak nitelediği istem dışı oluşan bu olayın onu damla damla öldürdüğünü yavaş yavaş anlıyordu .Son nefesini vereceği günü sabırsızlıkla bekliyordu .
pembemsibogurtlen: mektup geldi mi ^^
gelmedi bekliyorum ^^
